Online exhibition (Flash): People meet, Draw, Rotor, Trace, Two people

A presentation of new digital artwork (Print exhibition at Charax, Brussels – 10 09 2004 – 10 05 2005)

In the beginning it was simply about the creation of a logo. Drawing is making choices. Sometimes you choose fully aware, but most of the time also very unconscious. So I made my choice (two people performing a ‘hands-up’ scene) but also was very curious to know what the other possibilities were.

It seemed to be an almost impossible task. For each very simple line or colour, there are always too many possible variations. It is fascinating how a human brain driven by reason or instinct makes its way through that infinite field of possibilities. The computer can help to make this field visible. A drawing computer program can do repetitive drawing tasks very fast and precise. In other programs you can even skip those tasks and replace them with some lines of code. The machine will draw every variation you want in just a few seconds. With all possibilities visible and available on screen, the human brain is forced to think again while it continues to create even more new possibilities. This endless challenge is something that could not happen in the same intense way with traditional media.

I took the few basic forms of my logo to create millions of combinations. A small set of rules make the combinations of square forms look like little human beings. The 8 types of limbs, their rotation, their position to the body and their point of fixation create 624 possible limbs. Three big prints give a printed overview of all possibilities with each a different colour. (arms, legs, left, right in three positions)

The dynamic creation of the human being (in Actionscript 1.0) is shown in the media room. A few lines of code are enough to make all the possible humanlike creatures randomly visible on screen. An online animation (peopleGenerator.swf) gives the opportunity to the online visitors to stop the random creation and make consciously one human being. The result, like the three smaller prints shown here in the office, can be printed. An other animation (twoPeople.swf) takes things further. Here the online visitor can manipulate two people, rotate and ‘click’ them together in different positions.
In the meeting room some printed stills from an online animation are shown (peopleDrawPeople.swf). A black ball sets seven little human beings in motion. They bump into each other and hit one static figure in the middle of the screen. The little human being is pushed across screen and is leaving rotated traces of its former states and positions. It also is adopting the colour of one of the limbs of the colliding other figures.

A computer is an outstanding tool to show the endlessness of the rational capabilities of a human brain. The overwhelming rational awareness of what is possible, here made visible by the use of a computer, brings to the broad daylight the wonderful complexity of what seems to be a simple emotional or instinctive choice.

(Hans Verhaegen 2004)

With: Yoshimasa Matsumoto – Lucia Penninckx – Wouter Coolens – Peter Morrens – Rik De  Boe – Lieve D’hondt – Eddy Timmermans – Marc Gysels – Frederik Heyman – Gemma Sabatés – Artquake – Hans Verhaegen

With: Kassim Ahmed – Natalia de Mello – Peter Jacquemyn – Anne Penders – Hans Verhaegen

Text: Het atelier als thuis – Luc Lambrecht in: De Morgen, vrijdag 12 03 1999
Atelier 255 – Hans Verhaegen – press release

orignal texts in Dutch:

Het atelier als thuis.

Leuk dat zelfs een relatief kleine kunstschool voor avondonderwijs in Etterbeek een gedreven curator zoals Philippe Braem in de arm neemt. Zijn tentoonstellingen laten studenten en andere geïnteresseerden, kennismaken met kunst die in een expositie tot stand komt.

De ruimte van het Rhok is bizar en halfslachtig omdat ze op een huiskamer lijkt met te veel hoeken en niveauverschillen. Philippe Braem nodigde Hans Verhaegen (1966) uit een installatie te realiseren die meteen ook deze gevoeligheden van de ruimte zou accentueren. De kunstenaar heeft die kans benut met een helder conceptueel project gebaseerd op tekeningen van zijn eigen atelier.

Hans Verhaegen liet acht tekeningen via de computer opdelen tot een wiskundige reeks van 255 variaties. Hij combineerde de acht tekeningen van zijn atelier tot op het punt dat ze in elkaar vloeien tot een haast onleesbaar en abstract web van lijnen. De computerprints hangen nu netjes geordend tegen de muur van de witte galerie.

Ook op de tegenoverliggende muur recycleerde de kunstenaar beelden. Hans Verhaegen tekende op de muur een raster met 200 vierkantjes met daarin details van 200 uitnodigingen voor tentoonstellingen. Die muurinstallatie is een abstract archief van de recente tentoonstellingen waarvoor curator Philippe Braem een uitnodiging mocht ontvangen. Hans Verhaegen eigende zich die overvloed aan drukwerk toe, distilleerde daaruit met zijn computer mooie beeldjes voor de muurinstallatie en gebruikte daarenboven al de kaarten opnieuw als uitnodigingskaart voor zijn eigen tentoonstelling in het Rhok. Op de kaarten kleefde hij een eenvoudig vignet met de praktische gegevens van zijn tentoonstelling. Op die manier wordt duidelijk dat Hans Verhaegen zijn tentoonstelling beschouwt als een aaneenschakeling van bestaande elementen waarop hij ‘zijn’ eenvoudige ingrepen uitvoerde. De vele kunstige details in het raster op de muur zijn immers afkomstig van de gerecycleerde kaarten die hij als uitnodiging verstuurde.

Als laatste onderdeel van deze logisch opgebouwde tentoonstelling schilderde hij rechtstreeks op de muren taferelen die accorderen met de vele computertekeningen. Hij projecteerde telkens twee verschillende beelden uit zijn atelier/leefruimte over elkaar en schilderde die huiselijke motieven telkens in een zwarte en grijze kleur. Hans Verhaegen werkte in deze kunstschool een conceptueel idee uit dat de relatie tussen atelier, de thuis van de kunstenaar en de expositie belicht.

(Luk Lambrecht, in De Morgen, 12 maart 1999)

Atelier 255

Met een viltstift werd de atelierruimte op vertikale transparante dragers getekend vanuit acht verschillende standpunten. De transparante ‘doortekeningen’ werden vervolgens gedigitaliseerd. Door ze eenvoudig over elkaar te leggen, zijn met deze acht basistekeningen 255 verschillende combinaties mogelijk. De uitgeprinte combinaties hangen in numerieke volgorde in 26 kolommen aan de langste muur van de galerij.

Eenvoudige, lichte lijntekeningen van een private leefruimte evolueren in deze publieke galerij naar een donker chaotisch kluwen van lijnen. De computer maakt het mogelijk om alle combinaties van tekeningen in een overzichtelijke reeks te tonen. Door zijn positie in de ruimte kan de toeschouwer zijn persoonlijke voorkeur bepalen ergens tussen eenvoud en chaos.

Muurschilderingen

In het hoger gelegen gedeelte van de galerij zijn enkele van dezelfde acht basistekeningen geprojecteerd op de muren. Er zijn 3 muurschilderingen die elk een combinatie zijn van twee verschillende tekeningen. Deze zijn telkens nog duidelijk te onderscheiden door de kleur, de grootte, de lijndikte, de gebruikte projectiehoek en hun onderlinge verhoudingen. Bij deze ruimtelijke integratie van de doortekeningen op de muren van de galerij is duidelijk intuitief gekozen uit een oneindig aantal mogelijkheden. Hier geen strak patroon zoals in het werk ‘Atelier 255’. De muurschilderingen veroorzaken veeleer een verglijdend ruimtelijk ritme. Vanwege de doorkijkmogelijkheden in deze galerij kunnen de muurtekeningen vanuit verschillende standpunten worden waargenomen. Ze lijken als het ware steeds net te verdwijnen achter een hoek of een muur in de ruimte.

Protocollage

Op een muur tegenover het boven beschreven werk ‘Atelier 255’ is met blauw potlood een raster getekend. Het bestaat uit 200 vierkanten met een zijde van 15 cm. Ongeveer centraal in elk vierkant is een uitgeknipte figuur gekleefd.

De 200 figuren zijn gedigitaliseerde fragmenten uit 600 uitnodigingen voor kunsttentoonstellingen. De 600 kaarten zijn geselekteerd door de curator van deze tentoonstelling uit zijn persoonlijke collectie. De 600 kaarten zijn ook herbruikt als uitnodiging voor deze tentoonstelling.

Na deze opeenvolgende stadia van selectie zijn de fragmenten zonder welbepaald systeem, op een intuitieve manier aangebracht in de vierkanten.

Dit uitgemeten en geselecteerd bestand van basiselementen is een vereenvoudigde visualisering van een oneindig aantal combinatiemogelijkheden waaruit de toeschouwer vrij kan kiezen.

(hv99)

Also with:

Yoshimasa Matsumoto – Alexandra Jacquet – Andreas Brehmer – Frederic Geurts – Lucia Penninckx – Stefaan Dheedene – Gemma Sabates i Segarra

Text: Parvis – Hans Verhaegen – press release