Kunstenaar in de kijker (NL)

Featured artist at Kunst in Huis
↳ Overview, Featured Artist, Kunst in Huis, Leuven, Belgium

Hans Verhaegen (geboren 1966 in Gent, woont en werkt in Brussel) werkt aan een oeuvre gebaseerd op digitale animaties, die worden bevolkt door een tiental Tetris-achtige figuurtjes. Middels zelf geschreven algoritmes ontstaan er in de computer hele uiteenlopende abstracte composities. In geprinte versie worden het werken die zich ergens tussen schilderkunst en digitale kunst bevinden.

Hans Verhaegen begon zijn kunstenaarsloopbaan als schilder en maakte ook collages die jarenlang waren opgenomen in de collectie van Kunst in Huis. Inmiddels werkt hij ruim 15 jaar op basis van digitale animaties. Hij toont zijn animaties, maar maakt ook reeksen digitale prints. Daarvoor beslist hij op willekeurige momenten dat hij de animatie stilzet en een printbestand maakt. Zijn werk is een soort universum van onderling in elkaar grijpende werken, een netwerk waar het ene ideeën levert voor het andere. Wat de werken onder meer bindt, is het toeval dat heerst in de codes die Verhaegen schrijft en die daarna een eigen leven gaan leiden. “Neem nu 128 people (2003). De computer zet 128 mannetjes op een scherm, volledig willekeurig, en beschikt over een bibliotheek van vijftig dansjes. Dan beslist de computer wie wat danst en wanneer. In principe is het dus mogelijk dat de mannetjes synchroon identiek hetzelfde gaan doen, maar ik denk dat je sneller de lotto zult winnen.”

Toeval speelt mee
“Dat random karakter is voor mij heel belangrijk. Wat je nu ziet, ga je nooit terugzien in exact dezelfde combinatie. Met bijvoorbeeld Sue (2012), een reeks digitale prints van mannetjes die onontwarbaar over elkaar heen zijn geschoven en zo resulteren in een abstract ‘schilderij’, is het net hetzelfde. Ik krijg die constellatie nooit meer zo op het scherm.”

“De autonomie van het digitale programma en de mannetjes die het aanstuurt, is maar een deel van het toeval dat Hans Verhaegens werk typeert. “Je bent ook maar een mens. Als je net aan het werk bent en er komt iemand binnen, of je hebt honger, of je ogen doen zeer, dan heeft dat invloed op wat je aan het maken bent. Dan zoek je geen perfecte oplossing, maar een oplossing binnen een be- paalde context, op een bepaald moment. Daarin verschilt mijn werk niet van dat van een schilder. Die kan ook de hik krijgen waardoor zijn hand uitschiet, of zijn verf kan een druppelspoor creëren dat niet bedoeld is.” In zijn werk kan Verhaegen twee terugkerende concepten uit de analoge kunst combineren: “Aan de ene kant heb je het concept van de originaliteit: van een schilderij bestaat één exemplaar, en uit die uniciteit haalt het soms zijn waarde. Een ander concept is – denk aan Andy Warhol – de reproduceerbaarheid van de kunst, het fabriekje spelen. Via die animaties kan ik beide concepten combine- ren. Enerzijds is er het toeval dat ervoor zorgt dat een computeranimatie nooit twee dezelfde resultaten oplevert. Anderzijds kan ik via de printbestanden wel makkelijk reproducties maken.

Basislego
Je zou denken dat al die digitale toepassingen een effect sorteren op het onderwerp van Verhaegens artistieke praktijk. Niets is minder waar. “Als je mij zou vragen waarover mijn werk gaat, dan zou ik zeggen: datgene waarover alle kunst gaat, over de mens. Ik doe tegenwoordig niks anders meer dan die mannetjes. Ze zijn mijn basislego geworden, heel toevallig eigenlijk. Na een jaar merkte ik dat ik met niets anders had gewerkt. Die mannetjes zijn ook zo eenvoudig: het zijn tien verschillende blokjes, en je kunt die dan wel draaien, kleuren, transparant of zelfs geheel onherkenbaar maken, maar in essentie blijven het allemaal diezelfde mannetjes. Soms snak je er wel naar om eens iets ronds te tekenen. (Lacht) Vroeger had ik een hekel aan scherpe hoeken, en nu zit mijn werk er vol mee. De manier waarop de figuren worden gecombineerd, maakt er echter iets heel organisch en levendigs van.”

Author: Claudine Hellweg, 2015